Rozdział I

-Pomóż mi!

-Nie mogę Joanno, zdradziłaś mnie!

-Kocham cię! Zrozum! Nie przeżyję bez ciebie! – krzyczała zapła…

-Ugh! – blondynka zatrzasnęła z hukiem książkę. Wyszła z pokoju  zbiegła po schodach do kuchni, gdzie jej mama robiła kolację. – Nie będę tego już czytać! – żachnęła się i rzuciła romansidło na stół.

- Dlaczego? Przecież to przepiękna powieść. – tłumaczyła jej rodzicielka.

- Mamo, tak samo mówiłaś o poprzednich trzech. – mruknęła. – Wszystkie są takie same. Ja nie wiem jak ty możesz w kółko czytać te same historie.

- Przecież one się wszystkim różnią!

- Różnią się tylko jedną rzeczą… OKŁADKĄ. – powiedziała i pobiegła do swojego pokoju. Chwyciła z półki pierwszą lepszą książkę Stephana Kinga i usiadła na łóżku. Mimowolnie spojrzała na parapet. Stała tam ramka ze zdjęciem, na którym znajdowała się dwójka dzieci. Ona i jej najlepszy przyjaciel. Były najlepszy przyjaciel…

- Tęsknię… - szepnęła piętnastolatka i odwróciła wzrok.

- Za mną?! – krzyknął wysoki chłopak o blond włosach i zielonych oczach. Dziewczyna widząc go tylko przewróciła oczami i wróciła do czytania lektury. Szesnastolatek podbiegł do niej i wyrwał jej powieść z rąk.

- Luke! Idioto! – zdenerwowana pobiegła w stronę pokoju brata. Chwyciła za klamkę, ale nie mogła otworzyć drzwi. – Otwieraj! – nawet krzyki nic nie dawały. – Mamo! Luke zabrał mi książkę! – żaliła się stojąc już w kuchni.

- Synu! Złaź na dół! Obiad! – krzyczała pani Mason. – Jak zejdzie to biegnij do jego pokoju i zabierz książkę. – szepnęła do córki.

Chłopak zszedł na dół i usiadł przy stole. Jego siostra korzystając z wolnej chwili pobiegła sprintem do jego „świątyni”. Zabrała w pośpiechu książkę i wróciła do swojego królestwa. Rzucając zdobycz na łóżko szybko zamknęła pokój na klucz i poszła na kolację.

- Zabrałaś? – spytał zielonooki.

- Oczywiście. – wywróciła oczami. – Tylko pamiętaj, że następnym razem postaram się, żebyś nie dostał jedzenia. – zagroziła.

- Bo ci się uda. – mruknął zirytowany.

- Uda. – powiedziała wesoło ich rodzicielka.

- Dzięki mamo. – Liv podbiegła do niej i uściskała. Luke siedział natomiast ze spuszczoną głową.

- Jestem rodzino! – krzyknął ich tata wchodząc do jadalni.

- Elo tato. – mruknął chłopak.

- Hej tato, jak było w pracy? – zapytała Olivia.

- Dobrze. – powiedział i usiadł szczęśliwy do stołu. – Dzieci, mamy dla was niespodziankę. – uśmiechnął się, a wraz z nim jego żona.

- Wyprowadzamy się. – dokończyła pani Mason.

- Że co!? – krzyknęło rodzeństwo wypluwając picie.

- Gdzie? – spytał zrezygnowany blondyn.

- Urodziliście się tam. – powiedział pan Mason.

- Nie wierzę! Luke! Będziemy znów mieszkać w Port Talbot! – dziewczyna z zachwytu przytuliła swojego brata.

- Boli… - szepnął.

- Trudno! – krzyknęła i ścisnęła go jeszcze bardziej. – Kiedy wyjeżdżamy? – spytała odsuwając się od chłopaka, jednocześnie dając mu zaczerpnąć powietrza.

- Za dwa dni. – mruknął tata.

- Ale czekajcie… Co z Casey? Mam ją tak tu zostawić? – zasmuciła się przypominając sobie o przyjaciółce.

- Poczekaj chwilę. – powiedziała mama z lekkim uśmiechem.

Chwilę później w całym domu słychać było huk. Do jadalni z krzykiem wbiegła brązowowłosa.

- Olivia! – krzyknęła i podbiegła do przyjaciółki by ją przytulić. – Przeprowadzamy się z wami do Port Talbot!

- Nie wierzę… To chyba jakiś sen… - mruknęła szczęśliwa i pobiegła z Casey do swojego pokoju.

~~~~~~~~~~

Rozdziały będą się pojawiać nieregularnie ;3 

Miłego dnia ^^